
capital.gr · Feb 26, 2026 · Collected from GDELT
Published: 20260226T230000Z
Του Γιώργου Κράλογλου Οι Βρυξέλλες μάζεψαν τα εμπόδια που είχαν βάλει στην κλαδική ενίσχυση της βιομηχανίας. Πάμε στο επόμενο βήμα. Η μεταλλευτική βιομηχανία περιμένει. Δεν θα δείξουμε εμείς την βιομηχανική πολιτική που οφείλει να ασκήσει η κυβέρνηση τώρα που η Κομισιον μεταβάλει στάση στα ανοίγματα των κρατών μελών, προς την περαιτέρω βιομηχανική τους ανάπτυξη. Δίνουμε όμως ξεχωριστή σημασία στην Κοινοτική αλλαγή στάσης. Και σκοπός μας είναι να δώσουμε την σημασία που πρέπει για την οικονομία αν καταφέρουμε να βάλουμε προτεραιότητες με σωστή σειρ , μελετώντας όχι πολιτικές επιλογές και σκοπιμότητες... αλλά τις ευκαιρίες που δεν θα βρούμε ξανά. Να σταθούμε δε και να τονίσουμε την κινητικότητα της Βόρειας και Κεντρικής Ε.Ε. προς τον στόχο του 2030 να καταφέρει ότι περισσότερο μπορεί στη γενική ευρωπαϊκή προσπάθεια αύξησης της συμμετοχής της βιομηχανίας στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ, σε ποσοστό μεγαλύτερο και από 20%. Τα επαναφέρουμε όλα αυτά και στεκόμαστε ξανά για ένα πολύ σοβαρό λόγο που αφορά τον δικό μας χώρο της οικονομίας. Την ανάγκη για μια νέα εκβιομηχάνιση της χώρας εδώ και τώρα. Δεν λέμε κάτι καινούργιο. Ούτε μεταφέρουμε χειροκροτήματα προς τις Βρυξέλλες για τα ανοίγματα του 2026 που ήδη προωθούνται, στοχεύοντας κυρίως στην ευρωπαϊκή βιομηχανική ανάπτυξη. Απλά, με την ευκαιρία των πρωτοβουλιών στην Ε.Ε. (με σκοπό την ανακίνηση βιομηχανικών πολιτικών και προγραμμάτων -θα τα δούμε πολύ σύντομα-) θέλουμε να επιμείνουμε και προς την δική μας πολιτική σκηνή ότι είναι τώρα η ώρα να μεταβάλουμε το πολιτικό κλίμα που (δυστυχώς) ακόμη θα διακρίνει κάποιος να επηρεάζει και το επιχειρηματικό μας περιβάλλον. Για ποιο κλίμα μιλάμε και ποιο περιβάλλον; Ότι είμαστε η χώρα που δεν θέλει βιομηχανία στον τόπο της. Είμαστε η χώρα που θεωρούμε την βιομηχανία καταστροφική και μόνο καταστροφική στον τόπο. Και εκεί σταματάνε όλα. Τίποτε για την συμβολή της βιομηχανίας στην οικονομία και στην κοινωνία. Είμαι υπερβολικός και στέκομαι στις κατά καιρούς ακρότητες από ομάδες κομματικών παραγόντων με συνθήματα 10ετιών, πίσω από την σημερινή διαφορετική πραγματικότητα; Μακάρι να είναι έτσι. Ανοίγω όμως το δύσμοιρο αυτό κεφάλαιο καταδίκης της βιομηχανίας στην ανάπτυξη του τόπου με την ευκαιρία αφενός της μεταβολής της τακτικής της Κομισιόν στην κλαδική βιομηχανική πολιτική και της θετικής στάση της σε δικά μας αιτήματα και αφετέρου των στόχων που συγκυριακά είμαστε σε θέση να συνδυάσουμε και μέσα από τα νέα ενεργειακά καθήκοντα της χώρας, όπως προκύπτουν από τον ρόλο της ως κεντρική ενεργειακή "πύλη" στην Ευρώπη. Πρόκειται για μοναδική ευκαιρία αναβίωσης της προοπτικής της Ελλάδας να αναλάβει πρωτοβουλίες στον Βαλκανικό χώρο με ισχυρές προεκτάσεις προς την Ανατολική Ευρώπη. Ρόλο που αναζητούμε τουλάχιστον 40 χρόνια στα Βαλκάνια, αλλά τον χάνουμε γιατί οι οικονομικοί μας στόχοι είχαν μόνο κομματικές βάσεις και πολιτικά κίνητρα. Αν τα παραμερίσουμε αυτή την φορά και αξιοποιήσουμε τη μοναδική και τεράστια ευκαιρία που μας δίνει ο ενεργειακός διάδρομος θεωρώ ότι θα βρεθούμε πρωταγωνιστές σε ανακατατάξεις που (κατά την γνώμη μου) είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα. george.kraloglou@capital.gr