60 proc . przedszkolaków z wadami postawy . „ System skupia się głównie na kontroli dokumentów

rynekzdrowia.pl · Feb 19, 2026 · Collected from GDELT

Full Article

Ponad 60 proc. przedszkolaków ma zaburzenia postawy, a eksperci łączą to m.in. ze spadkiem ogólnej sprawności dzieci i niedostateczną profilaktyką w pierwszych latach życia Droga od podejrzenia zaburzenia do rozpoczęcia terapii bywa wielomiesięczna i obciążona procedurami, co znacząco opóźnia wsparcie dziecka Specjaliści apelują o lepsze wykorzystanie wiedzy rodziców, większe zaufanie do kadry przedszkolnej oraz uproszczenie współpracy między ochroną zdrowia i edukacją Czas liczony w miesiącach, nie w latach Debatę mocnym akcentem klinicznym otworzyła dr hab. n. med. Ewa Emich-Widera, kierownik Oddziału Pediatrii i Neurologii Wieku Rozwojowego Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr 6 Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, przypominając, że w zaburzeniach neurorozwojowych najważniejszym czynnikiem jest czas. A ten liczony jest często w miesiącach, nie latach. - Zaburzenia neurorozwojowe to wyodrębniona w DSM-5 grupa rozpoznań, która w ICD-11 obejmuje m.in. spektrum autyzmu, ADHD oraz rozwojowe zaburzenia koordynacji. Ich wspólną cechą jest bardzo wczesny początek - zmiany mogą powstawać już w życiu płodowym, a pierwsze objawy zwykle pojawiają się w pierwszym roku życia i częściej dotyczą chłopców. Dlatego kluczowa jest jak najwcześniejsza interwencja, ponieważ do drugiego roku życia mózg rozwija się najintensywniej - podkreśliła. Z poziomu gabinetu lekarza rodzinnego dyskusję rozwinął lek. med. Piotr Hartmann, członek zarządu Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Wskazał, że system ma naturalne punkty styku z dzieckiem, ale nie zawsze potrafi je wykorzystać. - Pierwsze lata, a nawet miesiące życia dziecka to kluczowy moment dla wykrywania zaburzeń rozwojowych, bo wtedy odbywają się regularne wizyty związane ze szczepieniami i bilansami zdrowia. To na lekarzu podstawowej opieki zdrowotnej spoczywa ogromny ciężar zauważenia wczesnych objawów i pokierowania dziecka dalej, jednak brak ciągłości opieki oraz długie kolejki do specjalistów często opóźniają interwencję. Pomóc mogłaby informatyzacja bilansów zdrowia i lepsza współpraca interdyscyplinarna - mówił. Temat barier systemowych poruszyła Milena Stasiak, przewodnicząca Polskiego Związku Logopedów, podkreślając, że nawet trafna diagnoza nie oznacza jeszcze szybkiego dostępu do terapii. - Logopeda działa w trzech nieskoordynowanych systemach, a dostęp do tej pomocy jest ograniczony zarówno z powodów ekonomicznych, jak i przez niską świadomość społeczną dotyczącą jego roli jako diagnosty i terapeuty już od pierwszych dni życia dziecka. Aby rozpocząć indywidualną terapię, często trzeba przejść przez skomplikowaną procedurę orzeczeń, co opóźnia pomoc, która powinna być wdrażana jak najwcześniej i w modelu wielospecjalistycznym - wyjaśniła. Twarde dane i sygnały alarmowe Do dyskusji dane populacyjne wniosła dr hab. n. k. fiz. Agnieszka Stępień, prezes Krajowej Rady Fizjoterapeutów. Przywołane przez nią wyniki badań nie pozostawiały złudzeń. - Badania w siedmiu województwach wśród dzieci w wieku 4–6 lat pokazują, że ponad 60 proc. przedszkolaków ma zaburzenia w ukształtowaniu kręgosłupa, a ogólna sprawność dzieci wyraźnie spadła w ostatnich latach. To dowód, jak ważna jest wczesna profilaktyka i edukacja rodziców już od pierwszych miesięcy życia. Kluczowa pozostaje współpraca interdyscyplinarna, bo bez dobrej sprawności całego ciała nie ma prawidłowego rozwoju motoryki małej - zaznaczyła. Międzynarodową perspektywę przedstawiła dr hab. n. o zdr. i n. med. Roksana Malak z Katedry i Kliniki Reumatologii i Rehabilitacji Uniwersytet Medyczny im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Jak podkreśliła, inne państwa już wdrożyły systemowe modele wczesnej oceny niemowląt. - W krajach takich jak Holandia, Francja czy Belgia funkcjonują programy wczesnej, obiektywnej oceny niemowląt, które mają wartość predykcyjną dla ich rozwoju w późniejszych latach. Regularne badania w kluczowych momentach życia pozwalają szybko wychwycić deficyty i skierować dziecko do specjalistów. Polska również potrzebuje takiego interdyscyplinarnego modelu, aby w pełni wykorzystać okres największej plastyczności mózgu - mówiła. Ekspertka wskazała także konkretne sygnały, które powinny wzbudzić czujność. - Wcześniactwo, trudny poród czy niski wynik w skali Apgar to wyraźne sygnały, że warto objąć dziecko wczesnym wsparciem fizjoterapeuty, podobnie jak obecność cech dysmorfii czy nieprawidłowości neuromotorycznych. Niepokój powinny budzić m.in. brak kontroli głowy w 3.–4. miesiącu życia, cofnięta żuchwa, trudności z karmieniem czy wyraźna asymetria ułożenia ciała. Dlatego kluczowe jest, aby rodzice mieli możliwość zgłoszenia swoich obserwacji, a specjaliści czas na rzetelną ocenę rozwoju dziecka - dodała. Dokumenty czy realna pomoc? Z perspektywy prowadzenia placówki głos zabrała Dorota Wiśniewska-Szeplewicz, prezes zarządu Centrum Medycznego "Neurocare", wskazując na rozdźwięk między systemem a praktyką. - Przedszkola mierzą się z długim, sięgającym nawet 6–12 miesięcy czasem oczekiwania na opinie i orzeczenia z poradni, a otrzymywane zalecenia często są zbyt ogólne lub niedostosowane do realnych możliwości placówki. System skupia się głównie na kontroli dokumentów, a brakuje rzetelnej oceny tego, czy zalecenia są faktycznie realizowane i jakie przynoszą efekty dla dziecka. Bez spójnej współpracy rodziców, przedszkola i systemu ochrony zdrowia oraz większej edukacji, m.in. w zakresie zdrowego stylu życia i wpływu ekranów, trudno mówić o realnym wsparciu rozwoju dzieci - podkreśliła. Na znaczenie edukacji przedszkolnej jako środowiska rozwojowego, a nie wyłącznie opiekuńczego, zwróciła uwagę Klaudyna Cichocka-Volkov, założycielka ”Najprzedszkole”. - Potrzebne jest wzmocnienie świadomości i autorytetu edukacji przedszkolnej i żłobkowej, bo wciąż zbyt często postrzegamy ją jedynie jako opiekę, a nie kluczowy etap rozwoju kompetencji dziecka. Należy również budować zaufanie do specjalistów pracujących z dziećmi na co dzień i podkreślać ich kompetencje. Z kolei poprawa dostępności pomocy logopedycznej wymaga systemowego uregulowania zawodu i lepszej współpracy międzyresortowej - zaznaczyła. Na zakończenie prelegenci zgodnie wskazywali, że system potrzebuje nie tyle nowych narzędzi, ile lepszej koordynacji działań, prostszych i bardziej praktycznych rozwiązań oraz realnego monitorowania efektów wsparcia dziecka. Podkreślano także konieczność wzmocnienia edukacji i usprawnienia przepływu informacji między specjalistami, placówkami i rodzicami, aby już istniejące mechanizmy działały skutecznie w praktyce. Transmisja sesji jest dostępna tutaj: https://www.forumzdrowiadzieci.pl/2025/pl/panel/7874.html Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin. Dowiedz się więcej na temat: